Onze columniste Jacqueline Franse schrijft elke maand een uitnodiging speciaal voor de Tarde de Tango in de Winkel van Sinkel.
Vind je het leuk om die te ontvangen dan kun je een abonnement op haar uitnodigingen nemen door even een mailtje te sturen, dan zetten we je op de speciale Jacqueline winkelmaill lijst.
Genade
(september 2010)
Veel is in de zomer anders dan in de winter. Een rokje dragen bijvoorbeeld. Blote bruine benen weet je wel. Een maillot is toch minder aantrekkelijk. Voordeel van een maillot is dat je een rokje aan kunt zonder bruine benen te hebben. Ik weet niet hoe dat met andere dames gaat maar die van mij worden tegen het einde van de zomer pas bruin genoeg naar mijn zin. Ik heb een hekel aan uren in de zon liggen en wandelen doe ik meestal met een broek aan, tegen de brandnetels en de brandende braamstruiken op mijn pad. Er was een tijd dat ik aan het begin van de lente naar de zonnebank ging voor een bruinboost, maar dat is voorbij. Ik wil geen tanig vel en de tand des tijds werkt tegen me. Rokjesdag zonder bruine benen dus.
Als ik ga dansen draag ik graag een rok of jurk. Mooie schoenen doen een hoop voor je benen. Ik heb gemerkt dat ik vaker gevraagd word naarmate mijn hakken hoger zijn. Nadeel van dat voordeel is dat je heel moede en zere voeten krijgt want even lekker uitrusten is er niet bij. “Nee” komt namelijk in een tangosalon niet in mijn vocabulaire voor. Tenzij de tanguero in kwestie mij in eerdere sessies gemaltraiteerd heeft. Daaronder versta ik: pijnlijk botsen, een dwingende arm in mijn rug en uit de maat dansen. Een geheel doorweekt shirt wil me ook wel eens weerhouden van een dansje. Samen doorweekt raken is van een heel andere orde, dan is het grote genieten in het spel.
Laatst zag ik in een salon een heel aantrekkelijke mijnheer. Ik was nog niet zo lang binnen (op die hoge hakken) toen hij me vroeg. Daar was ik heel blij mee. Altijd een genoegen om te worden vastgehouden door een aantrekkelijke mijnheer. Omdat ik er zo kort was had ik nog niet gezien hoe hij danste.. De eerste maten gingen we voorzichtig van start. Mmm, dacht ik, fijn. Dat heb ik graag, een beetje aftasten, elkaar opzoeken. Vol belofte begon de volgende dans. Toen ging het mis, de leuke mijnheer was van de volcada’s, van de gancho’s en van de hoge zwiepers. Genade dacht ik. Daar ben ik helemaal niet van, ik hou van klein en innig. Van milonguero zeg maar. En daar raakten we elkaar kwijt.
Wat ik nou zo gek vind is dat ik meteen anders naar hem kijk. Niet meer zo aantrekkelijk dus. Jammer hè. Hebben jullie dat nou ook?
Jacqueline